Nederlands Foto Instituut / Paravisiebeurs

Onze assistent-research had een typisch gezinsuitstapje gespot. In het Nederlands Foto Instituut was een selectie uit het archief van 3000 dia’s van amateurfotograaf L.P. Polhuis te zien. Polhuis, die in 1991 overleed, had tussen 1959 en 1981 gepassioneerd zijn eigen gezin - vader, moeder, zoon, dochter - gefotografeerd. Verjaardagen en andere feestdagen, de hond en de auto, met de nieuwe step, de pasgeboren baby, in de tuin: foto's van tientallen 'gewone' onderwerpen en gebeurtenissen zoals veel vaders die van het gezinsleven maken.


Een van de getoonde foto´s

De expositie werd een feest van herkenning voor de kwartaalclubleden. De foto’s waren genomen in periode dat wij nog ‘het Gezin’ vormden. Menigeen herkende op de foto’s attributen uit zijn of haar jeugd. De op de foto’s herontdekte rode plastic poedel op witte wielen, pyjama van de oudste broer of patroon van het keukentafelkleedje brachten ons in een milde nostalgische stemming. Een positief zondagmiddaggevoel daalde neer over de club.

De Paravsiebeurs zou een bestemming moeten zijn die volledig voldoet aan de eisen van de Kwartaalclub. Mensen die aan het aarde bestaan niet genoeg hebben en het avontuur zoeken in het paranormale dat moeten toch geestverwanten zijn. Helaas bleek niets minder waar. De ambiance was die van het nationaal kampioenschap ritmische gymnastiek, het schaarse publiek de A-selectie van depressief Nederland. Dat de paranormale wereld, mocht zij al bestaan, beslist geen dolle boel is hadden wij bij ons bezoek aan Jomanda reeds bemerkt.


Kwartaalclub nog goed geluimd

 The Lady of the Light probeert er door zang, muziek en valse hoop nog het beste van te maken. Hier was van enige levensvreugde geen enkele sprake. De toekomstvoorspellingen middels hand-, iris- of feceslezing hadden de aanwezigen waarschijnlijk niet veel hoop gegeven. Zalig zijn de onwetenden, Jezus zei het al, en gelijk had hij. Een stand van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie had niet misstaan. Zij had hier ongetwijfeld heel wat leden kunnen inschrijven.
Hoogtepunt van de beurs was het maken van een groepsaurafoto. Het kostte nog enige moeite de fotograaf te overtuigen om de ongeschreven wetten van het paranormale te overtreden, maar uiteindelijk ging hij onder zware financiële druk overstag.


Groepsaura rond voorzitster


De Paravisiebeurs had de ’s morgens opgebouwde stemming volledig teniet gedaan. Zwaar gedeprimeerd keerden wij terug richting het centrum. Een aantal leden hield het voor gezien en vertrok. Tussen de achterblijvers ontstond tweespalt. Een aantal avontuurlijken wilden voor het eerst in hun leven de Euromast bestijgen. De ledigen wensten het vermaak te vinden in een 3D film over het leven in de oceaan.

De dag werd geheel in stijl afgesloten. In het Rotterdamse Chinatown werd het meest onooglijke restaurantje gekozen. Het gezegde “Hoe lelijker de inrichting, hoe beter het eten” ging in dit geval zeker niet op. Op de formica tafeltjes van het Surinaams-Indische eethuisje verscheen een keur aan de smerigste gerechten die wij ooit aanschouwd hadden. Alles bleek gefrituurd in vet dat sinds de opening niet ververst was en verspreidde een zurige geur die zelfs de sterkste magen deed omdraaien. Eén van de geserveerde gerechten vertoonde veel overeenkomsten met een roti, maar bleek bij nadere analyse een opgewarmd duizend-dingen-doekje. De penningmeester, die het ledenbestand en dus de contributie-inkomsten in gedachten al gedecimeerd zag, raadde af om verder te eten. Gedesillusioneerd verlieten wij de havenstad. Het minst geslaagde aller uitstapjes zat er gelukkig op.